آشنایی مختصر با شهرستان شهریار

تاریخچه:
شهرستان کنونی شهریار دارای پیشینه سکونت انسانی بسیار کهن می باشد، بطوریکه آثار باستانی مکشوفه در آن به بیش از چهار هزار سال قبل می رسد. بناها و آثار باستانی به جا مانده از دوره ساسانی و اسلامی از جمله تپه باستانی جوقین، قره تپه، تخت رستم، تخت کیکاوس و قلعه دختر و قلعه کبری و استحکامات و آتشکده های متعدد موجود در آن نشان از این مهم دارد. از بزرگان ادب و فرهنگ این شهرستان نیز میتوان به "عماد الدین عمادی شهریاری" شاعر قرن ششم اشاره کرد که دیوان شعر وی در دست است؛ و در اکثر تذکره ها به نام وی اشاره شده است.

                      این ملک عماد شهریاری است
                                                         همواره طراوتش بهاری است (آذر مازندرانی)

شهریار از دیرباز نام عمومی دشتی وسیع و حاصلخیز درغرب تهران بوده که شامل آبادی های متعددی می شده؛ و همانند طالقان کل منطقه و آبادی هایش به این نام خوانده می شده است و در سالهای اخیر مرکز شهرستان را که پیشتر "علی شاه عوض"بوده؛ به همین نام نامیده اند.

موقعیت جغرافیایی:

شهرستان سر سبز و زیبای شهریار یکی از شهرستانهای غربی استان تهران است که
با وسعتی بیش از 1300 کیلومتر مربع و جمعیت بیش از یک میلیون و سیصد هزار نفر در ارتفاع 1160 متری از سطح دریا واقع است. از لحاظ جغرافیایی جلگه ی شهریار از شمال به جلگه ی ساوجبلاغ و از جنوب شرقی و مشرق به ترتیب به بخش‌های «پشاپویه» و «غار» محدود می‌شود. مغرب، جنوب‌غربی و جنوب آن را رشته‌کوه کم‌ارتفاع و باریک «تخت رستم» با ارتفاع ۱۴۵۰ متر، از منطقهی کویری شهرستان ساوه جدا می‌کند.

تقسیمات کشوری:
شهریار از شمال به بخش کرج،از شرق به بخش کن و کهریزک و از جنوب به بخش رباط کریم و از مغرب به قسمتی از بخش اشتهارد و از استان تهران قسمتی دیگر باقیمانده از مغرب و از جنوب به بخش زرند ساوه از استان مرکزی منتهی می شود.
شهر شهریار مرکز این شهرستان متشکل از شهرها و روستاهای قدیمی: علی شاه عوض (مرکز شهر)، کِرشته و عباس آباد و کُهنز است؛ که در این میان شهر علی شاه عوض به دلیل آنکه از سال 1333 شهرداری در آن مستقر گردیده مشهور تر می باشد.

این شهرستان تا سال ۱۳۶۸ به عنوان یکی از بخش‌های بزرگ شهرستان کرج به شمار می‌آمد.
در سال ۱۳۶۴ براساس مصوبه هیات دولت به عنوان شهرستان مستقل شناخته شده و از لحاظ سیاسی دو بخش مرکزی و رباط کریم تقسیم گردید.
در سال ۱۳۷۶ بخش رباط کریم براساس مصوبه‌ای دیگر به عنوان یک شهرستان مستقل شناخته شد و از شهریار منفک گردید.
در سال ۱۳۸۸ طی مصوبه هیئت وزیران شهرستانهای قدس و ملارد از این شهرستان جدا شدند.
اینک شهرستان شهریار متشکل از یک بخش، ۷ شهر، ۶ دهستان، ۳۹ روستای دارای سکنه به شرح ذیل است.
شهرها :
۱-شهریار ۲-اندیشه ۳-باغستان ۴-فردوسیه ۵-وحیدیه ۶-صباشهر ۷-شاهدشهر

۱) دهستان رزکان شامل ۱۱ روستا:
۱-اسدآباد ۲-اسکمان ۳-الورد ۴-دهشاد بالا* قلعه دهشاد ۵-دهشاد پایین ۶-دینارآباد ۷-رزکان ۸-رضی آباد بالا ۹-رضی آباد پایین۱۰-قره تپه ۱۱-محمدآباد

۲) دهستان حصارزیرک شامل ۸ روستا:
۱-حصارزیرک ۲-رازمره ۳-رامین ۴-وسطر ۵-یوسف آباد صیرفی ۶-ابراهیم آباد ۷-کردزار ۸-نصرت آباد

۳) دهستان قائم آباد شامل ۱ روستا:
۱-محمودآباد خلج آباد

۴) دهستان سعیدآباد شامل ۴ روستا:
۱-سعیدآباد ۲-مهدیه ۳-بادامک ۴-وارمینک

۵) دهستان مویز شامل ۲ روستا:
1-قلعه بهاء و شهرک باباسلمان

۶) دهستان جوقین شامل ۱۳ روستا:
۱-بکه ۲-اصیل‌آباد ۳-ترپاق‌تپه ۴-رنگرز ۵-حصارساتی ۶-سقرچین ۷-قجر ۸-قجرآباد ۹-فرارت ۱۰-قشلاق مهرچین ۱۱-قلعه نو ۱۲-کردامیر ۱۳-یبارک

موقعیت اقتصادی:
آب و هوای معتدل، وجود باغ های پر بار میوه، دشت های سر سبز، به خصوص دشت منحصر به فرد شقایق در بهار، از جاذبه های طبیعت گردی می باشد.
نزدیكی به شهر تهران، فرودگاه های بین المللی و مراکز تولیدی و صنعتی موقعیت ممتازی به شهرستان بخشیده است که باعث ایجاد طیف گسترده ای از صنایع مختلف در منطقه شده است.
خاک حاصلخیز و سبقه کشاورزی و دامداری منطقه، موجب شده بخش قابل ملاحظه ای از صنایع به واحدهای کشت و صنعت اختصاص یابد.
نزدیکی به قطب های خودروسازی کشور، توجه صنایع منطقه را به سوی تولید قطعات خودرو معطوف داشته است.
همچنین تولیدات معادن شن و ماسه ای ،در و پنجره، بلوک و تیرچه بلوک، مبلمان، ظروف یکبار مصرف عمده تولیدات کارگاه های کوچک شهریار هستند.